Marzenia się spełniają… zwłaszcza, jeśli to są mądre marzenia.
Marzyłem o tym, aby stać się producentem muzycznym. Trzeba było paru lat praktyki, wielu błędów i porażek, ale także bezustannego wstawania z kolan, aby przekuć weekendowe zajęcie w codzienny chleb.
Na początku była pasja – zaprószona przez entuzjazm moich rodziców iskierka miłości do muzyki. Oni, gdy miałem sześć lat, po odkryciu zdolności muzycznych, pchnęli mnie w kierunku nauki muzyki. A ja tę iskierkę przyjąłem.
Nie, że obyło się bez zbędnych ekscesów, nie. Było wręcz horrendalnie wyboiście!
Podjęcie nauki instrumentu i teorii muzyki „po Bożemu” – czyli w szkole muzycznej oznaczało w latach 90-tych ubiegłego wieku listę wyrzeczeń. Chcąc nabyć umiejętności gry na fortepianie, musiałem codziennie mierzyć się z jakże trudnym z początku do zrozumienia przez wówczas siedmioletnie dziecko faktem, że muszę odłożyć część mojej beztroski, na którą mogło pozwolić sobie większość kolegów. Że umiejętności te wiążą się z nieustannym treningiem. Wakacje? Na pierwszy dzień szkoły musiały być przynajmniej rozczytane nuty z zadanego pod koniec roku poprzedniego programu.
I tutaj zahaczamy o coś, co stanowiło dla moich nauczycieli i postkomunistycznego reżimu nauczania pewną istotną wadę. Byłem i jestem indywidualistą. Już jako drugoklasista nienawidziłem mieć nad sobą „bata” i ćwiczyć – jakże podobnych do korporacyjnej pracy na etat – schematów działania, z jakim wiąże się zbiorowe szkolnictwo, zwłaszcza w takim sektorze, jak muzyka. Choć teraz wiem, jak ważne to wszystko, by skoordynować tabun podobnych indywidualistów, wtedy to, że „muszę i już” doprowadzało mnie wręcz do niewolniczych wniosków.
Moi koledzy ze szkoły podstawowej raczej nie interesowali się nauką muzyki, na ich ustach były za to popołudniowe zabawy. Z początku miałem tylko trochę mniej czasu na spędzanie z nimi wspólnych chwil. Ta drobna różnica dość szybko przeobraziła się w przepaść. Dochodziło do tego, że aby zdążyć na zajęcia muzyczne w szkole wieczorowej, musiałem niejednokrotnie opuszczać za zwolnieniem rodziców pewne zajęcia w szkole podstawowej.
Po ukończeniu podstawówki nie miałem już więcej tego problemu. Poszedłem do tzw. „liceum muzycznego”, gdzie przedmioty muzyczne były wplecione między podstawowe przedmioty z programu nauczania. Wszystko było teoretycznie harmonijnie skoordynowane i… straszne.
Czasu na jakiekolwiek „nastoletnie bzdety” w rzeczywistości nie było w ogóle – ani dla mnie, ani dla moich nowych znajomych, którzy wybierając profil muzyczny skazali sie na podobny los. Bywały takie kosmiczne dni, jak te, gdy od ósmej rano miałem zajęcia jak matematykę, polski, chemię, fizykę ale też historię muzyki, kształcenie słuchu, harmonię itd. Mieszkając na obrzeżach Krakowa, na przebycie piętnastu kilometrów do jego centrum komunikacją miejską i dotarcie tam na godzinę ósmą potrzebowałem być gotowy na przystanku przed siódmą.
Lekcje „zwykłe” trwały od godziny ósmej do godziny piętnastej, o której kończyły się oficjalnie zajęcia dzienne i większość rówieśników w ogólniakach zapominało o budynku szkoły na resztę dnia. Potem do 16:30 zajęcia z chóru. Następnie zaczynały się zajęcia wieczorowe, czyli indywidualne – czyli jeden nauczyciel jeden uczeń na jednego ucznia w jednym czasie.
Bywało więc tak, że trzeba było od tej 16:30 czekać jeszcze do 20:00, aż moja nauczycielka będzie miała czas dla mnie przerobić ze mną ćwiczony w domu materiał. Lekcja fortepianu do godziny 21:30. Potem powrót z centrum na obrzeża Krakowa. Oczekiwanie na pętli autobusowej, na pojazd komunikacji, który w tych godzinach kursował do mojej miejscowości już dość rzadko, wydłużał całą podróż tak, że próg domu przekraczałem czasami około godziny dwudziestej trzeciej. W zimie też, brr..
Zadania domowe odrabiało się: albo na przerwach w szkole, albo wcale. Po prostu – czasem nie było kiedy, to było wręcz naturalne (choć wciąż nieakceptowane). W „luźniejsze” dni niepisaną zasadą było to, że należy każdy czas poświęcić na ćwiczenie gry na instrumencie. W teorii – tyle ile się da. Kiedy się da. „Wirtuozi ćwiczą po 12 godzin dziennie”. Kto mógł zajmował wolną salę w szkole na trening gry na instrumencie. A zatem wszelkie relacje z rówieśnikami tworzyły się na szkolnych korytarzach i okolicach budynku pomiędzy zajęciami. Każda próba spędzenia dnia powszedniego jak przeciętny rówieśnik oznaczała nieodłącznie powiększającą zaległość w materiale do przyswojenia.
I, choć nikt w teorii nie mógł nam powiedzieć jak mamy spędzać czas wolny od zajęć, lepiej było, aby nauczyciele (zwłaszcza instrumentu) nie wiedzieli, że pojechałeś do kolegi na weekend, albo że miesiąc wakacji spędziłeś poza domem zostawiając instrument…
Kołchoz. Niewątpliwie. Ale wszystko miało swój cel.
Te „skradzione” dzieciom lata czasu, mnóstwa chwil, które teoretycznie powinno się nazwać „dzieciństwem”, te ogromne wymagania psychiczne, które stawiano im miały za cel oddzielić plewy od kiełków i dać maksimum wiedzy tym, którzy zdecydowali się przetrwać te trudne dla nastolatków w tym czasie – warunki.
Te osoby, których pasja do muzyki nie przyćmiewała szalonych warunków poznawania jej tajników wykruszyły się bardzo wyraźnie. Pozostali ci, którzy albo cierpieli na patologiczne ambicje swoich rodziców, albo prawdziwi pasjonaci muzyki.
Sam również wielokrotnie byłem zmuszony do głębokiej refleksji nad sensownością całego przedsięwzięcia, będąc raz nawet o krok od rezygnacji. Będąc w sytuacji, że powtarzałem klasę z powodu nienajlepszej relacji z nauczycielką, która przedkładała fakt pracy nad mierzalne efekty.
Ja, świadom, że – bądź, co bądź – zostałem hojnie przez naturę obdarzony słuchem i zdolnościami muzycznymi, będąc jednocześnie w kontrze ideowej do posiadania nad sobą szefa (czyli wtedy nauczyciela) i wykonywania jego rozkazów, do jego dysponowania moim czasem bez możliwości negocjacji czy domagania się jakiejkolwiek rekompensaty za nadgodziny w postaci prac domowych, wykazywałem buntowniczą postawę i zwyczajnie ich nie wykonywałem. Mając ten rzeczony „talent” uważałem, że szybko ogarnę zaległy materiał. I tak się działo, ale dopiero zazwyczaj pod koniec roku albo w czasie ważnych egzaminów, kiedy był okres wystawiania średnich. Oceny miałem przeciętne bo postawiłem na trochę dzieciństwa.
Dla większości nie był to problem, choć rodzice woleliby ten pasek, no ale ok. Wystarczyła w tym wszystkim ta jedna, jedyna osoba, która chciała pokazać, że utrze nosa smarkaczowi. Nie będzie jazdy na talencie, hard work kur.. mać! – krótko mówiąc – ulała mnie w drugiej liceum, wliczając jedynki za nieodrobione zadania, wliczone pomimo teoretycznie decyzyjnego, komisyjnego egzaminu z materiału zdanego na pięć z minusem. Nie. Leżysz.
Dalej było tylko gorzej. Pomimo całkiem dobrego potencjału zostałem „osłem” w oczach młodszych kolegów, bo wiadomo – kto siedzi – ten matoł. Pogrążony w kryzysie buntowałem się tylko bardziej, z tyłu głowy jednak krążyła mi myśl, że żal porzucić jedenaście lat nauki muzyki i kończyć w ogólniaku jakby nigdy nic. Jakoś udało mi się z tą głuchą myślą przebrnąć przez resztę drugiego stopnia nauczania, choć nie wiedziałem wtedy już „po co” to nawet robię. Kończąc szkołę po maturach, wiedząc, że teraz „życie należy do mnie” dosłownie porzuciłem wszelkie chęci kontynuacji oficjalnego programu nauczania muzyki. Nawet nie aspirowałem do Akademii Muzycznej. Jak już i tak mam siedzieć na etacie, niech mi ktoś za to płaci.
Porzuciłem oficjalny program… ale się okazało, że moja pasja dopiero wtedy zaczęła rozkwitać. Już kilka lat wstecz bardzo dużą część tego „wolnego” czasu spędzałem również z muzyką. Szkoła słynęła z ortodoksyjnego podejścia do wartości muzycznej penalizującej moralnie nawet słuchanie nowoczesnych twórców, czyli „ty ćwicz tego zadanego Chopina, a nie jakieś…. Guetta… no to nawet nie muzyka”. Będąc w domu, poza murami szkoły, więcej czasu, niż przy instrumencie, spędzałem z muzyką… przy komputerze.
Mając ledwie siedem lat tworzyłem melodyjki midi w Cakewalku 1.0, a rok później mój kolega przyniósł mi na urodziny, program wtedy nazywający się Fruity Loops 3.5. Był to kopiowany pirat, ale to właśnie był moment, kiedy pierwszy raz uznałem, że eksperymentowanie z muzyką to świetna zabawa i to w tej formie moja pasja po cichu rozwijała się najszybciej.
Po ukończeniu szkoły nie chciałem być pianistą, przynajmniej nie zawodowym. Poszedłem do zwykłej pracy, z typową wypłatą i warunkami dla ludzi w wieku wczesno-akademickim i nie wiązałem swojej przyszłej kariery zarobkowej z muzyką. Podjąłem się zwyczajnych studiów. Jednak każdy wieczór spędzałem mimowolnie przy pianinie i przenosząc te melodie na cyfrową przestrzeń, tworzyłem – tak po prostu, bez celu. Dla mnie, bo chciałem. Bo MOGŁEM, nie MUSIAŁEM. Nawet mnie wzięło na jazz i zapisałem się do szkoły muzyki rozrywkowej.
Nie musząc się więcej przejmować tym durnym poczuciem winy za „kaleczenie muzyki sztucznym brzmieniem syntezatora”, nie musząc ograniczać się do ram czasowych jakiegoś systemu, wreszcie byłem wolny i mogłem cieszyć się muzyką, taką, jaką ja uznawałem za wartościową dla mnie. I tworzyć taką muzykę. Tworzyć brzmienie.
Po pierwszym zderzeniu sie z aprobatą po pokazaniu ludziom moich wczesnych produkcji znów zapragnąłem mieć coś wspólnego z muzyką, żyć tym coraz więcej i więcej. Dziesiątki projektów były tylko zalążkami, to było nie ważne. Ważnych było tych kilka projektów, które miały DLA MNIE to coś. A gdy podobały się przy okazji mojemu otoczeniu (a po czasie okazało się, że ludzie za ten towar chętnie jeszcze zapłacą) – żar jaki to rozpalało we mnie na nowo, nie wygasł do dziś.
Zacząłem sprzedawać swoje pierwsze produkcje muzyczne w kooperacji z moim przyjacielem. Po kilku latach takiego wieczornego kombinowania postanowiłem zrobić w końcu to, co zaważyło na moim całym przyszłym życiu i rzuciłem zwykłą pracę na rzecz utrzymania czysto z muzyki
W czasie podejmowania tej decyzji nie miałem nawet podręcznikowego odsłuchu czy interfejsu. To nie było ważne. Ważne było poczucie powoli spłacających się lat utraconego dzieciństwa. Miałem frajdę. Klienci byli zadowoleni. Było ich coraz więcej.
Wiadomo, problemy były. Było ich w piz…u
Wysypujący się z terminami klienci w połączeniu z rachunkami potrafili zagwarantować niejednokrotnie chwile adrenaliny i obaw o przetrwanie a także kąśliwe komentarze rodziny co do finansowej wątpliwości co do takiej działalności. Pasja jednak trwała, zakorzeniała się. Ja to kocham, uwielbiam. Nie widzę innej pracy. Nie chcę innej pracy.
Fajnie by było, jakbym miał swoje własne studio…
Lata leciały, ustabilizowałem swój pierwszy fanbase i kontakty, zorganizowałem odsłuch, poznałem się na współczesnych trendach. Na moich trackach poleciały bardziej znane osoby. Raz gorzej, raz lepiej, ale jakoś się żyło, robiłem dalej to co kocham i to bylo najważniejsze.
Zacząłem czuć nawet znów pewien niedosyt rozwojowy, chciałem jakiejś zmiany, przełomu. Przełom ten miał nastąpić w styczniu tego roku, kiedy rzeczony wcześniej przyjaciel wciągnął mnie w szeregi rozpoznawalnej wytwórni, jaką jest Step Records. Podpisaliśmy kontrakt o współpracę w New Step Studio – ich ówczesny oddział w Krakowie.
Nie minął miesiąc jak przyszła do nas od zarządu, zbiegająca się niefortunnie decyzja o zamknięciu studia w Krakowie, tym samym po niecałym miesiącu burząc wszelkie moje (i nie tylko moje) plany i oczekiwania związane z tym miejscem i tą organizacją. Normalnie byłoby to jak kolejna kula w kolanie, ale pasja wygrała.
Przez ten miesiąc miałem okazję poznać kilka ciekawych, kreatywnych i wartościowych osób. Osoby te mnie zainspirowały tym ogniem pasji, sprawiły, że choć istotna, decyzja o zamknięciu studia i końcu dotychczasowej współpracy ze Step Records była tylko kolejnym etapem przygody z muzyką.
Przekonałem się tam też, jaką frajdą jest wspólne spotykanie się na „nagrywkach” i jak dużo bez tego – jakże ważnego – aspektu tej pracy się traciło, pozostając przy czystym beatmakingu. O ile więcej można zrobić będąc „tu i teraz” niż oddzielony od wykonawcy ścianą pikseli. O ile bardziej koherentny kawałek może być, kiedy wokal i muzyka są tworzone jednocześnie, w tym samym miejscu i momencie. O ile więcej możliwości masz, gdy nie tracisz czasu na przesyłanie każdej kolejnej wersji utworu przez internet i czekanie na odpowiedź. Te bezcenne z punktu widzenia sztuki, skracania czasu i zwiększenia jakości pracy – elementy -wymagały miejsca.
Miejsca, które zapewni artyście kompleksowe rozwiązania na jego problemy i potrzeby.
Lokacji, która skupi w jednym miejscu niezbędne składowe do efektywnego wyprodukowania dobrze brzmiącej piosenki: od przytulności i warunków do pisania tekstu, przez stworzenie do niej podkładu, aż po nagrania i dobrze brzmiącego wokalu. Potrzebowałem studia dla siebie, ale też innych ludzi.
Mając na uwadze spore koszty wynajmu przestrzeni komercyjnej w Krakowie postanowiłem postawić na modernizację i adaptację na te potrzeby pomieszczenia w moim domu rodzinnym. Zaoszczędzone tym samym pieniądze mogłem spożytkować na dodatkowe ulepszenia adaptacji.
Zainspirowany brzmieniem dobrze zaadoptowanych pomieszczeń komercyjnych pomieszczeń nagraniowych postawiłem na jedną kartę kolejny raz. Pozbyłem się nierozsądne ilości pieniędzy i przetransformowałem moje cztery kąty w dobrze brzmiące studio, parametrami akustycznymi nieustępujące swojemu nieistniejącemu już dużemu, komercyjnemu odpowiednikowi, a nawet je przewyższające. „Małe, ale wariat”.
Pomiary po zakończeniu prac przekroczyły moje oczekiwania. Czasy pogłosu mojego studia zamykają się w 130 milisekundach co jest wynikiem zbliżonym bardziej do komory bezechowej (ok 80 ms), przewyższającym potrzeby profesjonalnego studia (ok 350ms).
To wszystko prawdziwe. Całkiem moje. Marzenia się spełniają. Teraz marzę tylko, abyś Ty odwiedził(a) mnie w moim miejscu. Abyśmy stworzyli niezapomniane numery. Zostawili dobre wspomnienia…
Masz niespełnione pasje? Cichą chęć zostania raperem czy wokalistą? Marzysz o dostępie do komercyjnej jakości za cenę korepetycji z matematyki? Zapraszam serdecznie!
Do końca roku dla wszystkich obowiązuje promocyjna cena: pięć dyszek brutto za godzinę. Za dwa-w-jednym. Studio-plus-ja, (mam nadzieję) Twój przyszły realizator (marzeń). :>
Aha, jak dotrwałeś/łaś do tego momentu to:
- Jesteś szalony/a, doceniam to! 😀
- Jeśli jesteś naprawdę dobry/a to zawsze wchodzą w grę opcje barterowe i collabowe.
No responses yet