Początki

Każdy kiedyś zaczynał.

Pamiętam swoje początki kontaktu z produkcją muzyki w późnych latach dziewięćdziesiątych, kiedy będąc u mojej świętej pamięci wujka siadałem przy jego komputerze i odpalałem sobie demówkowe utwory w programie Cakewalk 1.0. Jako uczeń szkoły muzycznej doceniałem fakt, że ten program na żywo pokazywał, jakie nuty są grane i łatwiej było śledzić nuty, a było tam kilka interesujących pozycji jak Magnetic Rag Scotta Joplina. Potem zacząłem na tym programie pisać swoje własne pierwsze melodie. Bardzo podobało mi się, że mogę na żywo zobaczyć i usłyszeć nutę, którą wprowadzam na pięciolinie. To było zaraźliwe. To było jak magia.

Prawdziwy przełom przyszedł jednak ciut później, gdy to dobry kumpel z osiedla przyniósł do mnie swoją płytę, którą ów kolega dostał na urodziny. Ziomki nagrali na płycie CD (obok kilku pobranych z Emule hitowych na ów czas empetrójek) jeszcze jeden skarb, który – jak się okazuje – zmienił moje całe późniejsze życie. Jako klasycznie wychowywany muzyk przez nauczycieli przełomu lat dwutysięcznych (czytaj „techno to gó*no a muzyka klasyczna jedynie słuszna”) powinienem wg szkoły ćwiczyć na fortepianie (co – z pomocą rodzicielskiej zachęty – codziennie wykonywałem).

Gdy jednak z owym kolegą odpaliliśmy na moim komputerze instalator mistycznego dla nas w tamtym czasie pirackiego programu „Fruity Loops 3.5” jeszcze nie wiedziałem, że ten dzień będzie dla mnie definiującym niemal całą późniejszą egzystencję.

Fruity Loops 3.5

Choć z dzisiejszej perspektywy może mi się to wydawać śmieszne, to kiedy po raz pierwszy uruchomiliśmy ten DAW, jego interfejs przypominał mi statek kosmiczny. Tyle dziwnych guziczków, nut nie ma, za to są jakieś… kratki? Jakieś linie? Wszystko dla mnie było obce, dziwne. Kuszące.

Cały mistycyzm zaczął powoli pękać, gdy udało mi się otworzyć demówkowe projekty. Poza niezmierną fascynacją że „muzyczka z programu” może tak dobrze brzmieć bezpośrednio z komputera, a przecież mówimy o sprzętach z ułamkiem mocy dzisiejszych smartfonów, to ogarniała mnie fascynacja, że zabawa z brzmieniem syntezatorów może być… no właśnie – zabawą.

I nadeszły moje czternaste urodziny. Mój tata podarował mi swojego starego laptopa na urodziny. Mój stacjonarny komputer był wprawdzie szybszy, ale nie o to chodzi. To był ten moment, kiedy wreszcie mogłem godnie wypełnić przerwy między lekcjami w liceum muzycznym (a te czasem bywały kilkugodzinne). Mogłem odpalić laptopa i na słuchawkach tworzyć z kolegami „muzyczkę”.

Początkowo były to projekty czysto zajawkowe. To było odbicie od codzienności w szkole muzycznej i pomagało odkrywać nowe, zupełnie wcześniej nieznane nam rejony brzmienia. Owszem, z jakością nie miało to wtedy nic wspólnego, bardziej traktowałem to jak grę – czysto rozrywkowo. Ale pozwalało uciec od ograniczeń wyznaczanych przez ówczesnych nauczycieli muzyki. Dochodziło do tego, że czerpaliśmy radość ze stworzenia „techno radio maryja” oraz utworu, w którym główna melodia była oparta na zsamplowanym krzyku Homera Simpsona. Totalny psychobadziew. Ale to było super.

Ja nawet nie wiedziałem, że bez zastanowienia szlifuję swoje późniejsze umiejętności producenckie. Z każdym miesiącem powstawało kilkanaście utworów, głównie o nazwach w stu procentach abstrakcyjnych typu „awdasy”, „haderjabistermakerfaker” i takie tam…

… to były burzliwe czasy, hehe.

Ale ten fakt spowodował, że i na polu słuchania muzyki zacząłem wkraczać powoli w rejony „zakazane” w szkole. Zacząłem sięgać do zespołów takich jak Pendulum, Skrillex, Nero a także byłem częstym słuchaczem playlist „UKF” jak UKF Dubstep czy Bass Culture. A wszystko co słyszałem na tych playlistach nieustannie inspirowało mnie do stworzenia czegoś swojego w coraz bardziej zaawansowanych wersjach „Fruity Loops”, które zmieniło nazwę na znane do dziś „FL Studio”.

I gdy skończyłem liceum, poczułem się w pewien sposób „pusto”. Presja, którą wywarła na mnie szkoła muzyczna oraz jej ograniczenia doprowadziły do kryzysu. Miałem coraz bardziej dość Giovanniego Pierluigiego da Palestriny i Mikołaja z Radomia. Prokofieva i Moniuszki. Chopina i B.. a nie, Bach to mi się nigdy nie znudził. Ale nie wiązałem swojej przyszłości z muzyką. Na pewno nie klasyczną.

P.S. słuchaj, ja doceniam dorobek całej klasycznej kultury muzycznej, bardziej chodziło o to, że ja jestem buntownikiem i wolnym ptakiem. Ja nie chciałem „odgrywać”. Ja chciałem tworzyć. Ale szkoła muzyczna wyznaczała dla mnie zbyt twarde ramy.

Wracając do meritum – praca jako klasyczny muzyk, choć ze swoimi umiejętnościami poradziłbym sobie – odpadała. Zająłem się zwykłą robotą na etacie. Wieczorami jednak, gdy mogłem się rozluźnić, siadałem do zabawy w produkcję. Dla siebie. Dla nikogo innego. Coraz częściej improwizowałem na fortepianie i to popchnęło mnie w kierunku szkoły jazzu, a ta – pokazała mi, że gdy złamiesz dosłownie wszystkie zasady muzyki klasycznej, wychodzi kolejny uporządkowany „system”.

I wiecie co? To właśnie dzięki temu buntowi udało mi się trafić na ludzi, z którymi teraz buduję naszą wspólną przyszłość w muzyce i nie byłbym w stanie spojrzeć na żadną inną pracę tak życzliwie, jak na produkcję muzyki.

Zrozumiałem w końcu, że nie trzeba bać się ograniczeń, tylko łamać wszelkie zasady (przynajmniej co do muzyki). Można dowolnie bawić się brzmieniem, rytmiką, dynamiką, agogiką, artykulacją i wszystkim czego uczą podręczniki do zasad muzyki. Rejony muzyki są tak obszerne, że do dziś (a mam na czas pisania tego felietonu trzydzieści sześć lat) uczę się co chwilę czegoś nowego. I choć to było o początkach, a i powoli też zaczynam się starzeć, to w końcu rozumiem meritum – muzyka nie umiera i jest wiecznie młoda. I tylko o to chodzi.

Dlatego jak się wahasz, czy warto próbować swoich sił w muzyce, to ja Ci mówię z pełną odpowiedzialnością – ZAWSZE warto.